Boska terapia

Anat Gov

Czas: 90 min Scena na Sarego 7

Kupuj bilet on-line
Najbliższy spektakl: 20.05.2017 19:15
Tłumaczenie Agnieszka Olek
Reżyseria Henryk Jacek Schoen
Scenografia Joanna Schoen
Reżyseria świateł Marek Oleniacz
As. reż./ inspicjent/ sufler Monika Handzlik

Boska terapia /Boże mój!/ (Oj Elohim!)

 

Znaną psychoterapeutkę niespodziewanie odwiedza atrakcyjny mężczyzna. Ten wielkiego formatu Gość domaga się wyleczenia z depresji. Czy Ella podoła temu zadaniu?

Sztuki Anat Gov w lekkiej i przystępnej formie opowiadają o rzeczach najważniejszych. Tak jest i w wypadku „Boskiej terapii”, cieszącej się popularnością na całym świecie.

 

Premiera: 17 grudnia 2016, Scena na Sarego 7

Gala premierowa: 18 grudnia 2016, Scena na Sarego 7

Anat Gov, izraelska dramatopisarka i scenarzystka telewizyjna, urodziła się w 1953 w Tyberiadzie. Studiowała na Uniwersytecie w Tel Awiwie na Wydziale Sztuk Teatralnych. W 1970 w Siłach Obronnych Izraela poznała przyszłego męża, piosenkarza i aktora Gidiego Gova. Oboje odbywali służbę w Zespole Reprezentacyjnym Hufca Nahal, odpowiedzialnym za rozrywkę dla żołnierzy i bardzo zasłużonym dla izraelskiej kultury. Po przejściu do cywila małżeństwo współpracowało tworząc programy telewizyjne – Anat jako scenarzystka, Gidi jako występujący – i pisząc książki dla dzieci. Sami przez 35 lat dochowali się trójki pociech (i dwójki wnucząt).

W 1991 Gov zadebiutowała jako dramatopisarka „Miłością i śmiercią” na deskach Jerusalem Khan Theatre. Większość jej sztuk premierowo wystawiał telawiwski Cameri Theatre, a znaczną ich część wyreżyserowała jej znana w Polsce przyjaciółka Edna Mazya. Porzucenie telewizji na rzecz teatru pozwoliło pisarce na zajęcie się istotnymi, ale pomijanymi w dominującej kulturze sprawami marginalizowanych (mimo zrównania w obowiązku służby wojskowej) kobiet. Zyskała uznanie zarówno publiczności, jak i krytyków, również poza granicami kraju. Dwukrotnie zdobyła Izraelską Nagrodę Teatralną dla najlepszej komedii tytułami „Najlepsze przyjaciółki” (1999) i „Pan domu” (2004).

Jak pisze tłumaczka jej sztuk Agnieszka Olek: „ukazywała przede wszystkim kobiety i ich codzienne zmagania, tematy, którym nie poświęca się wiele uwagi w teatrze – przyjaźń, trudności ze znalezieniem właściwego miejsca w społeczeństwie czy problemy związane z samotnym wychowywaniem dzieci. Przedstawiając trudne losy bohaterek, podkreślała, że nie trzeba czekać, aż spełnią się wielkie marzenia i zacznie się wspaniałe życie. Sens i radość można znaleźć w rzeczach drobnych. Wiedziała, że świat jest okrutny i nie znikną z niego nigdy choroby i wojny, ale mówiła jednocześnie, że w obrębie naszej zwykłej codzienności można się pojednać z samym sobą i znaleźć sens w życiu. Nie trzeba rozumieć wszystkiego, trzeba jednak mieć odwagę na niełatwą codzienność”.

Gov zaadaptowała dla sceny Cameri „Lizystratę” Arystofanesa (2001), a dla słynnego Teatru Habima musical „The Troupe” (2007), w którego filmowej wersji „The Band” 29 lat wcześniej wystąpił Gidi. Również dla Cameri przetłumaczyła „Via Dolorosa” Davida Hare’a i „Matkę Courage i jej dzieci” Bertolda Brechta. Uczestniczyła w izraelsko-palestyńskim programie dla dramatopisarzy „Opposing Sides” realizowanym przez Theater Heilbronn w Niemczech (2003). Była stałą felietonistką dziennika „Yedioth Ahronoth” i współzałożycielką organizacji dla ofiar przemocy seksualnej „Ezrat Nashim” (nazwa oznacza galerię dla kobiet w synagodze, w Polsce określaną jako „babiniec”).

Tragikomedię z 2008 „Boże mój!” (graną na Scenie na Sarego 7 pt. „Boska terapia”) pisała w okresie, gdy zdiagnozowano u niej chorobę nowotworową. Zmagała się z nią ponad cztery lata, czyniąc tematem ostatniej sztuki, musicalu „Happy Ending”, wyróżnionego Nissim Aloni Playwriting Award. W 2012 gmina Tel Awiw przyznała jej Gottlieb and Hannah Rosenblum Performing Arts Award. Zmarła na krótko przed pięćdziesiątymi dziewiątymi urodzinami, 9 grudnia 2012 w domu w Ramat ha-Szaron.