Cesarz Kaligula

Ingmar Villqist

Czas: 195 min 1 przerwa Scena na Sarego 7

Obsada:

Kaligula/ Michał/ Drugi reżyser
Makron/ Aktor 2
Caesonia/ Bardzo znana aktorka
Cesarz Tyberiusz/ Stary senator/ Aktor 3
Cherea/ Nauczycielka tańca/ Asystentka reżysera Oscara
Senator I/ Aktor 4
Senator II/ Aktor 5
„Miłość”/ Asystent cesarza Tyberiusza/ Kierownik planu
Nauczyciel aktorstwa
Profesor filologii klasycznej
Producentka/ Asystentka planu
Script/ Asystentka planu Joanna Jaworska
Reżyseria/ scenografia Ingmar Villqist
Kostiumy/ as. scenografa Agata Stańczyk
Muzyka Bartłomiej Woźniak
Opracowanie muzyczne Jan Madej
Ruch sceniczny Piotr Skalski
Projekcje filmowe Dawid Kozłowski
Reżyseria świateł Marek Oleniacz
Konsultacja językowa dr hab. Antoni Bobrowski
As. reżysera/inspicjent/sufler Joanna Jaworska
Nagrania offów M. Bieryt, A. Bobrowski, A. Chapko, J. Jaworska, M. Kościuk, P. Kośnicki, K. Pieńkos, A. Rokita, P. Różański, P. Urbaniak, I. Villqist
Obsługa kamer Piotr Kłembukowski, Marek Oleniacz, Piotr Szczerbic, Tomasz Wentland

Cesarz Kaligula

Plan filmowy zawsze Was intrygował? Opowieści o rzymskich orgiach rozpalały wyobraźnię? Ingmar Villqist w Cesarzu Kaliguli opowiada o osławionym władcy, przenosząc widzów za kulisy kinowej produkcji. Życiorys Kaliguli – łańcuch obłędu, zbrodni i wynaturzeń – pozostanie dla nas niepełny, jeśli nie spróbujemy zobaczyć w nim człowieka. Jeżeli jego życie było widowiskiem, w którym sam rozdawał role, to czy zdołał udźwignąć swoją?

Premiera: 16 marca 2017, Scena na Sarego 7

Gala premierowa: 7 kwietnia 2017, Scena na Sarego 7

UWAGA: przedstawienie dla widzów od 18 roku życia.

Spektakl bierze udział w 23. Ogólnopolskim Konkursie na Wystawienie Polskiej Sztuki Współczesnej więcej...

„Głównym źródłem inspiracji i prawdziwej fascynacji jest i będzie dla mnie człowiek, jego zagubienie, marzenia, strach, potrzeba szczęścia, samotność, którą tak desperacko każdy z nas chce zrozumieć, potrzeba bliskości drugiego, równie samotnego człowieka” – mówi Ingmar Villqist (Jarosław Świerszcz), absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, historyk sztuki, dramatopisarz, scenarzysta, reżyser teatralny i filmowy, nauczyciel akademicki, z urodzenia chorzowianin.

W latach 1989-94 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Galerii Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach. Później był wicedyrektorem Narodowej Galerii Sztuki Zachęta (Warszawa), będąc wówczas jednocześnie wykładowcą na krakowskiej, a potem warszawskiej ASP. Obecnie prowadzi zajęcia na Wydziale Radia i Telewizji (Wydział Reżyserii i Operatorski) Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Od 2016 roku wykłada dramatopisarstwo i pisanie scenariuszy filmowych na kierunku sztuka pisania w Instytucie Nauk o Literaturze Polskiej tamże.

W latach 2001-6 jako reżyser był na stałe związany z Teatrem Wybrzeże w Gdańsku. Od 2008 do 2010 pełnił funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego Teatru Miejskiego w Gdyni. Obecnie pracuje na Śląsku. Razem z Adamem Sikorą przygotowują film Miłość w mieście ogrodów.

Otrzymał Nagrodę Prezydenta Chorzowa w dziedzinie kultury, uhonorowano go też statuetką Orła Śląskiego za „niepodważalną wartość oraz wkład do kultury narodowej”. W 2010 na X Międzynarodowym Festiwalu Filmowym ERA NOWE HORYZONTY oraz w 2011 na 7th Annual New York Polish Film Festival otrzymał (wspólnie z Adamem Sikorą) nagrody za debiut reżyserski Ewa. W 2011 zdobył nagrodę Don Kichota za debiut reżyserski w Teatrze Polskiego Radia za słuchowisko Oddychaj ze mną.

W 2012 w rankingu krytyków miesięcznika „Teatr” – „Najlepszy, najlepsza, najlepsi w sezonie 2011/2012” w kategorii „Najlepsza adaptacja teatralna (opracowanie tekstu)” znalazła się adaptacja sceniczna scenariusza filmowego Villqista Miłość w Koenigshutte, wystawionego w marcu 2012 przez autora w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej. Spektakl, opowiadający o białych plamach w powojennej historii Śląska, wywołał spore kontrowersje nie tylko w środowisku teatralnym.

Villqist jest autorem ponad 20 dramatów i powieści Archipelag Wysp Pingwinich (Wydawnictwo SIC!). Jego sztuki były w Polsce wystawiane między innymi w teatrach: Rozmaitości, Studio, Powszechnym, Starej Prochowni (Warszawa); Narodowym Starym Teatrze i Teatrze im. J. Słowackiego; Polskim w Poznaniu, Nowym w Łodzi, Wybrzeże w Gdańsku, Polskim w Bielsku Białej oraz Kriket w Chorzowie.

Dramaty Ingmara Villqista, tłumaczone na niemiecki, angielski, francuski, włoski, szwedzki, słowacki, bułgarski, węgierski, chorwacki, ukraiński, litewski, rosyjski, hiszpański, estoński, portugalski i kataloński, były wystawiane w kilkudziesięciu miastach niemalże całej Europy oraz w Stanach Zjednoczonych. Po utwory polskiego dramaturga sięgały m.in. sceny w Londynie (Brit-Pol Theatre i Theatre With Accent), Marburgu (Theater Gegen Stand), Belgradzie (Bltef Teater), Koszycach (Štátne divadlo), Düsseldorfie (Schauspielhaus), Essen (Kathakomben Theather), Luksemburgu (Grand Theatre), Sarajewie (Kamerni Teater), Pradze (Divadlo v Celetné), Wiesbaden (Staatstheatre), Wilnie (Teatr Narodowy), Smoleńsku (Teatr Dramatyczny) i St Louis (Upstream Theater).

Na Scenie na Sarego 7 wyreżyserował w 2011 własną sztukę Noc Helvera z Anną Rokitą i Michałem Kościukiem; w tej samej obsadzie przygotował dwa lata później jej adaptację dla Programu 1 Polskiego Radia, która przyniosła naszym aktorom nagrodę Arachne za debiut radiowy. W październiku 2013 przygotował na Scenie na Sarego 7 w podwójnej obsadzie Ławeczkę Aleksandra Gelmana; jedna z premier odbyła się w Galerii Sztuki Polskiej XIX wieku w Sukiennicach. W 2015 na tej samej scenie zrealizował cieszący się popularnością Lot nad kukułczym gniazdem wg Kena Keseya.

„Głównym źródłem inspiracji i prawdziwej fascynacji jest i będzie dla mnie człowiek, jego zagubienie, marzenia, strach, potrzeba szczęścia, samotność, którą tak desperacko każdy z nas chce zrozumieć, potrzeba bliskości drugiego, równie samotnego człowieka” – mówi Ingmar Villqist (Jarosław Świerszcz), absolwent Uniwersytetu Wrocławskiego, historyk sztuki, dramatopisarz, scenarzysta, reżyser teatralny i filmowy, nauczyciel akademicki, z urodzenia chorzowianin.

W latach 1989-94 pełnił funkcję dyrektora artystycznego Galerii Sztuki Współczesnej BWA w Katowicach. Później był wicedyrektorem Narodowej Galerii Sztuki Zachęta (Warszawa), będąc wówczas jednocześnie wykładowcą na krakowskiej, a potem warszawskiej ASP. Obecnie prowadzi zajęcia na Wydziale Radia i Telewizji (Wydział Reżyserii i Operatorski) Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach. Od 2016 roku wykłada dramatopisarstwo i pisanie scenariuszy filmowych na kierunku sztuka pisania w Instytucie Nauk o Literaturze Polskiej tamże.

W latach 2001-6 jako reżyser był na stałe związany z Teatrem Wybrzeże w Gdańsku. Od 2008 do 2010 pełnił funkcję dyrektora naczelnego i artystycznego Teatru Miejskiego w Gdyni. Obecnie pracuje na Śląsku. Razem z Adamem Sikorą przygotowują film Miłość w mieście ogrodów.

Otrzymał Nagrodę Prezydenta Chorzowa w dziedzinie kultury, uhonorowano go też statuetką Orła Śląskiego za „niepodważalną wartość oraz wkład do kultury narodowej”. W 2010 na X Międzynarodowym Festiwalu Filmowym ERA NOWE HORYZONTY oraz w 2011 na 7th Annual New York Polish Film Festival otrzymał (wspólnie z Adamem Sikorą) nagrody za debiut reżyserski Ewa. W 2011 zdobył nagrodę Don Kichota za debiut reżyserski w Teatrze Polskiego Radia za słuchowisko Oddychaj ze mną.

W 2012 w rankingu krytyków miesięcznika „Teatr” – „Najlepszy, najlepsza, najlepsi w sezonie 2011/2012” w kategorii „Najlepsza adaptacja teatralna (opracowanie tekstu)” znalazła się adaptacja sceniczna scenariusza filmowego Villqista Miłość w Koenigshutte, wystawionego w marcu 2012 przez autora w Teatrze Polskim w Bielsku-Białej. Spektakl, opowiadający o białych plamach w powojennej historii Śląska, wywołał spore kontrowersje nie tylko w środowisku teatralnym.

Villqist jest autorem ponad 20 dramatów i powieści Archipelag Wysp Pingwinich (Wydawnictwo SIC!). Jego sztuki były w Polsce wystawiane między innymi w teatrach: Rozmaitości, Studio, Powszechnym, Starej Prochowni (Warszawa); Narodowym Starym Teatrze i Teatrze im. J. Słowackiego; Polskim w Poznaniu, Nowym w Łodzi, Wybrzeże w Gdańsku, Polskim w Bielsku Białej oraz Kriket w Chorzowie.

Dramaty Ingmara Villqista, tłumaczone na niemiecki, angielski, francuski, włoski, szwedzki, słowacki, bułgarski, węgierski, chorwacki, ukraiński, litewski, rosyjski, hiszpański, estoński, portugalski i kataloński, były wystawiane w kilkudziesięciu miastach niemalże całej Europy oraz w Stanach Zjednoczonych. Po utwory polskiego dramaturga sięgały m.in. sceny w Londynie (Brit-Pol Theatre i Theatre With Accent), Marburgu (Theater Gegen Stand), Belgradzie (Bltef Teater), Koszycach (Štátne divadlo), Düsseldorfie (Schauspielhaus), Essen (Kathakomben Theather), Luksemburgu (Grand Theatre), Sarajewie (Kamerni Teater), Pradze (Divadlo v Celetné), Wiesbaden (Staatstheatre), Wilnie (Teatr Narodowy), Smoleńsku (Teatr Dramatyczny) i St Louis (Upstream Theater).

Na Scenie na Sarego 7 wyreżyserował w 2011 własną sztukę Noc Helvera z Anną Rokitą i Michałem Kościukiem; w tej samej obsadzie przygotował dwa lata później jej adaptację dla Programu 1 Polskiego Radia, która przyniosła naszym aktorom nagrodę Arachne za debiut radiowy. W październiku 2013 przygotował na Scenie na Sarego 7 w podwójnej obsadzie Ławeczkę Aleksandra Gelmana; jedna z premier odbyła się w Galerii Sztuki Polskiej XIX wieku w Sukiennicach. W 2015 na tej samej scenie zrealizował cieszący się popularnością Lot nad kukułczym gniazdem wg Kena Keseya.

Olga Katafiasz „Kaligula, czyli kto?”, teatralny.pl, 15 maja 2017:

„Villqista w mniejszym stopniu interesuje polityka historyczna, jaką uprawiali historycy spisujący dzieje Rzymu dwieście czy trzysta lat po śmierci cesarza. Koncentruje się raczej na emocjach, jakie mogły powodować rodziną i otoczeniem Kaliguli i nim samym. Pokazuje bohaterów w krótkich zwarciach, niczym w filmowych zbliżeniach. Kaligula z żoną, z siostrą Druzyllą (Aleksandra Chapko), ze starym Tyberiuszem (Paweł Sanakiewicz). Senatorowie (Adam Szarek, Przemysław Branny) spiskują, chcąc zgładzić cesarza. Nauczyciel aktorstwa (Dariusz Starczewski) usiłuje nauczyć Kaligulę nie tylko retoryki, ale również tego, jak grać władcę. Albo jak grać szaleńca, który bawi się otoczeniem.

Villqist nie dba o chronologię – łatwo orientujemy się, że Kaligula był molestowany przez własnego dziadka na długo przed tym, jak rozmawiał w grobowcu siostry z jej duchem albo że Bardzo znana aktorka, która jeszcze nie dostała roli Ceasonii, właśnie odgrywa na castingu wielką gwiazdę, która nie zabiega o angaż. To nie o opowieść o Kaliguli tu chodzi, ale o zmierzenie się z pytaniem: czy potrafimy zrozumieć, co kryło się za słowami tak ochoczo przytaczanymi przez Szefa na początku przedstawienia: „morderstwa, kaźnie, obłęd, sadyzm, zboczenia”? Albo jeszcze inaczej – czy te hasła mają się jakkolwiek do tego, co stało się w Rzymie dwa tysiące lat temu?

Cesarz Kaligula to świetnie zagrany spektakl. Trudno wyróżniać kogokolwiek – każda rola jest dobrze pomyślana i przeprowadzona, przy niełatwym przecież statusie postaci.”