Rewizor

Mikołaj Gogol

Duża Scena Karmelicka 6

Obsada:

Antoni Ciąg-Dmuchanowski, Naczelnik
Anna, żona Naczelnika
Maria, córka Naczelnikostwa
Jan Maria Chlestakow, podróżny
Tamara Łopotowska, dyrektorka szkoły
Filip Poziomka, kierownik ośrodka zdrowia
Amos Łapski-Capski, sędzia powiatowy
Anatol Boczek, kierownik poczty
Piotr Dobczyński, wścibski I
Piotr Bobczyński, wścibski II
Piwowarska/ Rewizor
Parafraza przekładowa Tadeusz Nyczek
Reżyseria/ opr. dramaturgiczne/ scenografia/ opr. muzyczne Mikołaj Grabowski
Scenografia Agata Stańczyk
Reżyseria świateł Michał Grabowski
As. reż./ inspicjent/ sufler Joanna Jaworska
Współpraca przy realizacji świateł Marek Oleniacz
Współpraca przy realizacji dźwięku Piotr Kłembukowski

Rewizor (Pевизор)

Zżerany korupcją kraj złodziei pogrążony jest w strachu – przed władzą, przed utratą władzy... Znacie to? Oczywiście, że tak! Z Rewizora. Jedna z najśmieszniejszych i najmądrzejszych komedii teatralnych powraca w nowej odsłonie. Świeże tłumaczenie-parafraza Tadeusza Nyczka przenosi nas z przenikliwie przez Mikołaja Gogola opisanej carskiej Rosji do współczesnej Polski. A śmiejemy się wciąż z tego samego – z siebie samych. W ujęciu Mikołaja Grabowskiego jest to też opowieść o dwóch niemal urzeczywistnionych snach: o byciu kimś lepszym niż jest, oraz o potędze. Kto z nas czasem o tym nie śnił?

Rewizor – wyłuszcza autor parafrazy – jest przede wszystkim sztuką o totalnie poodwracanych wartościach. Ponieważ w tym świecie nic nie działa normalnie, zwykła pomyłka niewarta kichnięcia może urosnąć do katastrofy mogącej zmieść cały dotychczasowy porządek. To pokazuje, jak kruchy jest tak zwany ład społeczny, zwłaszcza ten oparty na prawie siły. Paraliżująca przemoc wyzwala najgorsze cechy w człowieku, obnaża jego potencjalne świństwo i nieskończoną małość. A nawet stężona ilość świństwa nie jest w stanie zaszkodzić sprawnemu funkcjonowaniu karuzeli marionetek kręcącej się w rytm widzimisię jednego małego satrapy – pod warunkiem jednak, że nie pojawi się ktoś silniejszy, bardziej wpływowy, a przede wszystkim nieprzewidywalny.”

Mikołaj Grabowski, aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, reżyser teatralny i pedagog. Urodzony w 1946 w Chrzanowie. Absolwent krakowskiej PWST na wydziałach aktorskim (1969) i reżyserii dramatu (1977). Po studiach aktorskich zaangażowany do Teatru im. Słowackiego w Krakowie (1969-77), po reżyserskich – do Teatru im. Norwida w Jeleniej Górze (1977-79) i Teatru im. Jaracza w Łodzi (1979-81 i 1988-92). Był dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Polskiego w Poznaniu (1981-82), Teatru Słowackiego (1982-85) i Starego Teatru (2002-12) oraz dyrektorem artystycznym Teatru Nowego w Łodzi (1999-2002). Od 1969 do 1973 asystent na macierzystej uczelni, a od 1998 do 2002 dziekan Wydziału Reżyserii Dramatu tamże. Gościnnie występował i reżyserował na szeregu innych scen w kraju i za granicą, m.in. w krakowskim Teatrze STU, warszawskim Teatrze IMKA i w Pantheater Kampnagel w Hamburgu. Współpracował też z Teatrem Telewizji i Teatrem Polskiego Radia.

Na przestrzeni lat kilkanaście razy powracał do twórczości Witolda Gombrowicza (m.in. Trans-Atlantyk, Teatr Jaracza 1981 i 1989; Teatr Słowackiego 1982; Teatr Śląski 1993; Stary Teatr 2008; Dzienniki, Teatr IMKA 2010). Zrealizował trzyczęściową adaptację pamiętników Jędrzeja Kitowicza (Opis obyczajów, czyli... jak zwyczajnie wszędzie się miesza złe do dobrego, Teatr STU i Teatr Telewizji 1990; Opis obyczajów część II, Teatr Słowackiego 1996; O północy przybyłem do Widawy... czyli Opis obyczajów III, Teatr IMKA 2010). Adaptował też kilkukrotnie prozę Henryka Rzewuskiego (Pamiątki Soplicy, Teatr Jaracza 1981; Teatr Telewizji 1983; Listopad, Teatr Polski w Poznaniu 1982; Teatr Słowackiego 1983, Teatr Telewizji 1995). W 2009 zainicjował program tematyczny „re_wizje/sarmatyzm” w Starym Teatrze, ale równie bliska jest mu współczesna twórczość Bogusława Schaeffera. W Teatrze Bagatela połączył w Dialogach polskich, czyli Rozmowach prawdziwych Polaków z Gombrowiczem (Duża Scena, 2019) twórczość ulubieńców z własną; przedstawienie wyróżniono za muzykę Zygmunta Koniecznego i rolę Urszuli Grabowskiej na XIV Międzynarodowym Festiwalu Gombrowiczowskim w Radomiu.

Ma na koncie blisko czterdzieści wyróżnień teatralnych, w tym Nagrodę im. Konrada Swinarskiego (1981), oraz Złoty Krzyż Zasługi (1998) i Srebrny Medal Zasłużony Kulturze – Gloria Artis (2005).