Scenariusz Klaudia Hartung-Wójciak i Marcin Wojciechowski
Reżyseria Klaudia Hartung-Wójciak
Scenografia Marcin Wojciechowski
Opracowanie muzyczne Kamil Tuszyński
Ruch sceniczny Tomasz Wesołowski
Przygotowanie wokalne Anna Branny
Kierownik muzyczny Artur Sędzielarz
Reżyseria świateł Antek Grałek
Inspicjent/ sufler Magdalena Gródek i Monika Handzlik

Szukając Romea

(wg Williama Shakespeare’a)

Każdy z siedmiu bohaterów spektaklu powstałego z inspiracji tragedią Shakespeare’a marzy o roli Romea. Wychodząc od sytuacji przesłuchania grupa performerów zmierzy się z shakespeare'owskimi scenariuszami, wypróbowując ich emancypacyjny potencjał. Łącząc pracę badawczą, psychoterapię integracyjną przy keybordzie, kulturystkę i melorecytacje, aktorzy wyruszą na poszukiwania nieoczywistych i odrzuconych portretów słynnego teatralnego kochanka.

Prapremiera: 14 kwietnia 2018, Scena na Sarego 7

Przedstawienie prezentowane na XXII Festiwalu Szekspirowskim w Gdańsku, 27 lipca - 5 sierpnia 2018, w nurcie „Wkurzone na Szekspira”.

Klaudia Hartung-Wójciak – dramaturżka; studentka reżyserii AST im. S. Wyspiańskiego w Krakowie.

Reżyserka spektakli: „Chinka” (TR Warszawa, czerwiec 2018), „Dziki” (Teatr Dramatyczny im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, październik 2018), „Szukając Romea” (Teatr Bagatela/Scena na Sarego 7, kwiecień 2018, Festiwal Szekspirowski 2018), „Tkacze. Historia jak z życia wzięta, a przez to bardzo smutna” na podstawie dramatu G. Hauptmanna (PWST Kraków, 2016; Łaźnia Nowa, 2017), nagrodzonego w ramach Forum Młodej Reżyserii 2016 (nagroda Stowarzyszenia ZAiKS, Nagroda Debiut TR).

Współautorka i reżyserka instalacji performatywnej „Przedwiośnie. Ćwiczenia z wyobraźni historycznej” (Teatr im. J. Osterwy w Lublinie, 2017) oraz instalacji „Kartoteka rozrzucona 2.016” (Instytut im. J. Grotowskiego, 2016); autorka instalacji „Maszyna choreograficzna na aturii i mimozy wstydliwe” (PWST Kraków).

Dramaturżka m.in. przy spektaklach: „Paria. Opera egzotyczna” (CSW Warszawa, 2018), „Cezary idzie na wojnę” (reż. C. Tomaszewski, Komuna Warszawa, 2017); „Gdyby Pina nie paliła, to by żyła” (reż. C. Tomaszewski, Teatr im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2017), „Kiedy mój tata zmienił się w krzak” (reż. J. Skrzywanek, Teatr im. J. Szaniawskiego w Wałbrzychu, 2017).

Reżyserka czytań performatywnych (m.in. MALTA Festiwal, Demoludy). Laureatka Konkursu im. J. Dormana 2018, stypendystka Miasta Krakowa 2018, członkini Pracowni Dramaturgicznej AST Kraków.

Jan Karow, „Sprzeciw, test i humoreska”, e-teatr.pl, 16 sierpnia 2018

„Egzystencjalista w sweterku (Maciej Sajur), małomówny muzyk (Kamil Tuszyński), długowłosy wrażliwiec (Mateusz Górski), prosty mruk (Tomasz Wesołowski), mięśniak (Robert Nemś), szermierz w śnieżnobiałym stroju (Piotr Różański) i poważny aktor z niepoważnym krynolinowym kołnierzem pod szyją (Marcin Wojciechowski) próbowali zdobyć serca trzech nieśmiałych Julii (Małgorzata Biela, Weronika Łukaszewska, Sebastian Grygo). Czegóż nie było w tym błyskotliwym, trwającym niespełna godzinę scenicznym żarcie? Madrygał ‘Lamento della ninfa’ Claudio Monteverdiego, monologi wygłaszane w oryginale, z głową w pralce Frania, na kolanach do jednej z przedstawicielek płci pięknej na widowni, słynny fragment z baletu Siergieja Prokofiewa, surfrockowa gitara, etiuda z szarfą do gimnastyki, szermierczy popis, układy choreograficzne, akustyczna ballada i oczywiście tragiczna śmierć tytułowego bohatera. Spektakl Klaudii Hartung-Wójciak z krakowskiej Bagateli był przezabawną rozrywką w bardzo dobrym guście, przyrządzoną ze smakiem, całkowicie pozbawioną zadęcia. Wszelkie aktorskie szarże były zdecydowanie na miejscu. Wyobrażam sobie kogoś zarzucającego przedstawieniu brak odkrywczości czy posługiwanie się schematami. Tylko co z tego, jeśli udało się w imponujący sposób znaleźć takie proporcje, że spektakl ‘gra i buczy’, pozostawiając większość polskich kabaretów daleko w tyle?”