Wdowy -gościnnie-

Sławomir Mrożek

Czas: 90 min Scena na Sarego 7

Kupuj bilet on-line
Najbliższy spektakl: 22.09.2021 19:00
Tłumaczenie Pero Mioč
Reżyseria/ scenografia Jasmin Novljaković
Asystent scenografa Davor Molnar
Kostiumy i ruch sceniczny Jasminka Petek Krapljan
Muzyka Igor Waleri
Reżyseria świateł Tomislav Kobia
Występują WDOWA PIERWSZA: Matea Grabić Ćaćić; WDOWA DRUGA: Ivana Soldo Čabraja; WDOWA TRZECIA: Ivana Gudelj Tešija; PAN PIERWSZY: Antonio Jakupčević, PAN DRUGI: Aljoša Čepl, KELNER: Miroslav Čabraja
Inspicjent Eduard Srčnik
Sufler Ivana Klaić

Udovice (Wdowy)

Gościnne przedstawienie Chorwackiego Teatru Narodowego w Osijeku (HNK u Osijeku). Wdowy Sławomira Mrożka w reżyserii Jasmina Novljakovicia, absolwenta warszawskiej PWST, a także tłumacza na język polski, to pierwsza od niemal trzydziestu lat okazja do obejrzenia w Krakowie tej przewrotnej komedii o śmierci. Spektakl został przygotowany wbrew pandemii i miał premierę w lutym tego roku w Osijeku.

Jednoaktówka Mrożka jest błyskotliwą komedią omyłek, wyrafinowaną grą z konwencjami farsy, commedii dell’arte i slapsticku. W kawiarni dwie damy w żałobie, świeżo pochowawszy mężów, oczekują na kochanków. Pojawia się trzecia zawoalowana kobieta, z którą nie mogą konkurować. Dwóch mężczyzn, elegant i nuworysz, usilnie rywalizuje o jej względy. Między stolikami zaś krąży impertynencki kelner, najwyraźniej pozostający w zmowie i z tajemniczą damą, i z publicznością. Wg chorwackiego reżysera Wdowy „to pewna alegoria teatru, w którym Kelner przedstawia się jako dramatopisarz i sufler. To rodzaj odwrócenia czarnej komedii, pesymistyczna wizja świata nierozerwalnie związanego ze śmiercią, choć absurdalny dialog i akcja nadają utworowi ironiczny sens”.

Pokaz: 22 września, 19.00, Scena na Sarego 7

Wdowy zostaną zaprezentowane z polskimi napisami, a bilety na to nadzwyczajne wydarzenie w cenie 25 zł są do nabycia w kasach Teatru Bagatela oraz na stronie bagatela.pl.

Tournée Chorwackiego Teatru Narodowego w Osijeku po Polsce odbywa się pod patronatem Ambasady RP w Republice Chorwacji, Ambasady Republiki Chorwacji w RP oraz Ministerstwa Kultury i Mediów Republiki Chorwacji.

Sławomir Mrożek, dramatopisarz, prozaik, satyryk, urodził się w 1930 w Borzęcinie, w rodzinie urzędnika pocztowego wkrótce oddelegowanego do Krakowa. Po wojnie, spędzonej na prowincji, skończył krakowskie gimnazjum i podejmował studia kolejno na architekturze, orientalistyce i historii sztuki. Od 1950 zdobywał popularność, publikując satyryczne rysunki w „Przekroju” i „Szpilkach”. Na łamach różnych czasopism od 1956 do 1960 prowadził Postępowca, słynną rubrykę tekstowo-rysunkową, wykpiwającą stereotypy i nonsensy codziennego życia w PRL-u. Humor, surrealistyczna wyobraźnia i wyczucie absurdu, użyte w niej przede wszystkim do rozbawienia czytelnika, stopniowo nabiorą w pisarstwie Mrożka głębszego i ciemniejszego sensu.

Między 1950 a 1954 był „ideologicznie słusznym” publicystą „Dziennika Polskiego”; młodzieńczej fascynacji komunizmem, która minęła mu dość szybko i radykalnie, nigdy się nie wypierał. Doświadczenia z tego okresu posłużą mu do bezlitosnej analizy zagadnień społecznych i egzystencjalnych; kpiarz przekształci się w pozbawionego złudzeń ironistę.

W 1953 debiutuje jako prozaik zbiorami satyrycznych opowiastek: Opowiadania z Trzmielowej Góry i Półpancerze praktyczne. Widzenie „starego” w „nowym” i odwrotnie oraz tkanka językowa, w której przejawiają się współobecność i konflikt różnych rzeczywistości historycznych, staną się jego charakterystyczną metodą twórczą, o czym świadczą opowiadania z kolejnych tomów: Słoń (1957) i Wesele w Atomicach (1959). W kraju i na emigracji wyda jeszcze Deszcz (1962), Dwa listy i inne opowiadania (1970), Opowiadania (1981) i Donosy (1983). W 1956 ukazuje się pierwsza z dwu powieści, Maleńkie lato, nieco dydaktyczna satyra na polską prowincję, w 1961 ostatnia, Ucieczka na południe, o podobnej tematyce, ale już dydaktyzmu pozbawiona.

Pierwszym dramatem Mrożka będzie komedia Policja (1958), okrutnie absurdalny portret totalitarnego państwa, które do przetrwania potrzebuje skutecznie tępionej opozycji. Inne głośne tytuły z ponad 35 sztuk, w części jednoaktówek, napisanych do 2000, to: Indyk (1960), Na pełnym morzu (1961), Śmierć porucznika (1963), Tango (1964), które przyniosło mu światową sławę, Rzeźnia (1973), Emigranci (1974), Garbus (1975), Krawiec (1964/1977), Pieszo (1980), Vatzlav (1982), Portret (1987), Wdowy (1992) i Miłość na Krymie (1993). Dramaty Mrożka tłumaczono na wiele języków i przenoszono na sceny całego świata oraz mały i duży ekran.

„Mrożek długie lata uchodził za surrealistę, a krytycy łączyli jego sztuki z „teatrem absurdu”, uprawianym przez Becketta, Ionesco, Dürrenmatta i Geneta. Trzeba jednak pamiętać, jak zauważył Tadeusz Nyczek, że u Mrożka absurd rodzi się z obserwacji konkretnej rzeczywistości społecznej PRL-u, podczas gdy u zachodnich autorów zazwyczaj dotyczy realności spekulacyjnej, metaforycznej.

Opublikował również zbiory rysunków, esejów, recenzji, korespondencji, szkice wspomnieniowe, dzienniki i autobiografię Baltazar (2006). Jest też autorem scenariuszy filmowych: Wyspa róż (1975, zrealizowany dla Teatru TV przez J.J. Kolskiego w 1998), Amor (1978) i Powrót (1994). W 1958 wystąpił w szkolnej krótkometrażówce Janusza Majewskiego Rondo; z tego samego roku pochodzi komedia fantastyczna A. Bohdziewicza Kalosze szczęścia, do której napisał dialogi.

W 1963 wyjechał z kraju (był już wtedy autorem znanym nie tylko w Polsce, tłumaczonym na niemiecki i francuski). W sierpniu 1968 zaprotestował na łamach paryskiej „Kultury” przeciwko wkroczeniu wojsk Układu Warszawskiego do Czechosłowacji i poprosił o azyl polityczny we Francji. Do 1996 pozostawał za granicą, mieszkając w USA, Włoszech, Francji i Niemczech, a od końca 1989 w Meksyku. Po powrocie do Polski zamieszkał w Krakowie, zaś w czerwcu 2008 przeprowadził się z żoną, Susaną Osoryo, do Nicei, gdzie zmarł w 2013. Pochowany w Panteonie Narodowym w kościele św. Piotra i Pawła w Krakowie.