• Wesele Figara

Wesele Figara

Pierre Beaumarchais z fragmentami muzyki z opery "Wesele Figara"

Czas: 120 min 1 przerwa Duża Scena Karmelicka 6

Kupuj bilet on-line
Najbliższy spektakl: 27.09.2022 19:15
Opracowanie tekstu na podstawie tłumaczenia Tadeusza Boya-Żeleńskiego Mikołaj Grabowski
Reżyseria, teksty arii Mikołaj Grabowski
Scenografia, kostiumy Zuzanna Markiewicz
Aranżacje, muzyka ilustracyjna Krzysztof Herdzin
Przygotowanie wokalne Agnieszka Magiera
Reżyseria świateł Marek Oleniacz
Konsultacja w zakresie transpozycji tonacji i zapisu nutowego Maciej Michalik
Producent wykonawczy, inspicjent Joanna Jaworska

„Wesele Figara” jest jednym z najbardziej lekkich, a zarazem wartościowych tekstów o miłości, wolności i nieodpartej potrzebie decydowania samemu o własnym losie. O tych ponadczasowych prawdach i pragnieniach jest spektakl Mikołaja Grabowskiego, który sięgnął po klasyczny tekst Pierre’a Beaumarchais’ego.

 „Wesele Figara” -  historia dowcipnego sługi, Figara, który dzięki swojej inteligencji wygrywa z własnym panem pojedynek o rękę i wdzięki pięknej Zuzanny - stało się kanwą do skomponowania jednej z najsłynniejszych światowych oper. Zatem w spektaklu Mikołaja Grabowskiego nie zabraknie także mozartowskich utworów, które na nowo zaaranżował Krzysztof Herdzin.

XVIII wieczny tekst francuskiego autora, którego barwna biografia mogłaby stanowić temat niejednego utworu scenicznego, dziś jest nieco zapomniany. Niesłusznie! W czasach swej prapremiery był głosem tych, którzy mieli dość przywilejów ludzi władzy, korupcji, intryg i samowoli dworu. Legenda mówi, że lud po obejrzeniu przedstawienia, poszedł zburzyć Bastylię i choć to tylko legenda, świadczy o ważności tego tekstu w owym czasie. Dzisiejszy widz odnajdzie w tym utworze wiele odniesień do współczesności, do tego, co się dzieje wokół nas, a przy tym będzie się całkiem nieźle bawił wraz z bohaterami tej komedii.

Premiera: 26 marca 2022, Duża Scena

 

Pierre-Augustin Caron de Beaumarchais

Autor - urodzony w Paryżu jako Pierre Caron (później de Beaumarchais) - był człowiekiem ambitnym i obrotnym. Awanturnicze przedsięwzięcia, spory, pojedynki, rozliczne procesy, więzienie i emigracja – wyznaczały kolejne etapy jego bujnego, waganckiego życia. Kochał teatr i sporo dla niego pisał, choć ze zmiennym powodzeniem. Ale dwie komedie, które wyszły spod jego pióra zapewniły mu trwałą pozycje w teatrze światowym. Mowa tu oczywiście o "Cyruliku Sewilskim" (premiera 1775)  i "Weselu Figara"(premiera 1784). Bohaterem obu komedii jest Figaro-cyrulik, Figaro – służący - porte parole autora.  Beaumarchais, którego zawodem wyuczonym było zegarmistrzostwo, urodził się w zamożnej rodzinie mieszczańskiej, ale precyzyjne zegarmistrzostwo nie było jego żywiołem.

Energiczny i wszechstronny, dzięki koneksjom na dworze, uczył między innymi córki królewskie muzyki. Nazwa majątku pierwszej żony (poznanej w zakładzie zegarmistrzowskim) dała mu szlacheckie nazwisko de Beaumarchais.  Przez 67 lat swojego nader aktywnego życia bardzo wiele pisał i również piórem bronił swoich dzieł. Ale poza tym, także m.in. dostarczał broń dla secesjonistów w czasie wojny o niepodległość Stanów Zjednoczonych. Ponadto procesował się o swoje prawa do majątku i do dobrego imienia.

Z jego inicjatywy w 1777 roku powstała pierwsza w świecie organizacja chroniąca prawa autorskie, czyli Bureau de Legislation Dramatique, a po rewolucji doprowadził do uchwalenia pierwszego na świecie prawa pozwalającego na pobieranie tantiem za wystawianie dzieł scenicznych.

Po sukcesach sztuk, których bohaterem był Figaro napisał kontynuację historii rodziny Almawiwów pt.  „Występna Matka, czyli domowe troski familii Almawiwa”. To rzecz, która dzieje się 20 lat po wydarzeniach znanych z „Wesela”. Opowiada o tym jak hrabina Rozyna, pod nieobecność męża, spędza noc z Cherubinem… „Występna matka” nie odniosła sukcesu swych poprzedniczek, bo jak pisał Boy, który przełożył dzieła Beaumarchais:  to nie były dobre czasy dla literatury.

 

 

 

 

.

Mikołaj Grabowski

Aktor filmowy, teatralny i telewizyjny, reżyser teatralny i pedagog. Urodzony w 1946 w Chrzanowie. Absolwent krakowskiej PWST na wydziałach aktorskim (1969) i reżyserii dramatu (1977). Po studiach aktorskich zaangażowany do Teatru im. Słowackiego w Krakowie (1969-77), po reżyserskich – do Teatru im. Norwida w Jeleniej Górze (1977-79) i Teatru im. Jaracza w Łodzi (1979-81 i 1988-92). Był dyrektorem naczelnym i artystycznym Teatru Polskiego w Poznaniu (1981-82), Teatru Słowackiego (1982-85) i Starego Teatru (2002-12) oraz dyrektorem artystycznym Teatru Nowego w Łodzi (1999-2002). Od 1969 do 1973 asystent na macierzystej uczelni, a od 1998 do 2002 dziekan Wydziału Reżyserii Dramatu tamże. Gościnnie występował i reżyserował na szeregu innych scen w kraju i za granicą, m.in. w krakowskim Teatrze STU, warszawskim Teatrze IMKA i w Pantheater Kampnagel w Hamburgu. Współpracował z Teatrem Telewizji i Teatrem Polskiego Radia. W Teatrze Bagatela wyreżyserował „Dialogi polskie” (2020) oraz „Rewizora” (2021).